Aan het einde van het brede galoppad houdt Robin zijn ruin Bumper in. De vijf ruiters achter hem doen hetzelfde met hun paarden. Alleen Zorba, het kleine paardje van Steve, wil niet stappen. Hij galoppeert bijna op de plaats en steekt zijn neus in de staart van het grote paard voor hem.
‘Rustig nou,' zegt Steve, maar Zorba trekt zich niets van hem aan.
Pas als Robin Bumper abrupt inhoudt, staat hij stil.
Deze truc passen Robin en Steve wel vaker toe om te voorkomen dat Zorba doorrent naar stal. Als de ruin galoppeert, reageert hij als een volbloed. Zijn motor draait warm en hij is niet meer te houden.

De paarden mogen de halzen strekken en even later komt zelfs Zorba tot rust. Het is nog een paar honderd meter naar de stal en de paarden mogen niet al te bezweet aankomen. Op pensionstal Liberty Love wordt correct met paarden omgegaan.
Hoewel de zon schijnt, komt de temperatuur niet veel hoger uit dan dertien graden en het is toch al ver in april. Het weer is echter voor de ruiters van Liberty Love nooit een reden om niet naar buiten te gaan. Zelfs als het hard regent of hagelt rijden ze op zaterdagmiddag, soms ingepakt als Michelinmannetjes, over de dan verlaten hei.
Robin houdt zijn paard in en wacht tot Steve naast hem rijdt.
‘Gaan we vanavond nog stappen?' vraagt hij. ‘In de Koperen Pan is live muziek, zo'n stom provinciaals bandje natuurlijk, lachen man!'
Om zijn woorden kracht bij te zetten, heft hij zijn handen op en swingt met zijn heupen. ‘Zuid-Amerikaans, geloof ik, dansen man, yeah.'
Robin keert zich even om. Hij wil weten of Miranda naar hem kijkt, maar zij is druk aan het praten met Sylvia.
Steve begint te grinniken. Hij heeft zijn vriend nog nooit zien dansen. Meestal staan ze aan de bar met een flesje Heineken.

Steve is veel kleiner dan Robin en heeft blonde krullen, die hij tijdens het sporten in een staart draagt. Hij geneert zich voor de puistjes die zijn gezicht met regelmaat ontsieren en vindt zichzelf bepaald geen Brad Pitt.
Robin hoeft geen enkele moeite te doen voor de meisjes die hij leuk vindt. Ze vallen en bloc voor hem en blijven hem achterna lopen, hoe lullig hij ook tegen ze doet.
Steve krijgt altijd de trieste verhalen van Robins slachtoffers te horen en doet zijn best de exen van zijn vriend te troosten. Als beloning daarvoor ontvangt hij zoenen op zijn wang en uitspraken als: ‘Je kunt zo goed luisteren, ik wou dat je m'n broer was.'
Steve besluit elke maandag zijn energie voortaan in zijn eigen liefdesleven te steken en zich niet meer met de meisjes van Robin te bemoeien, maar laat zich het weekend erop toch weer verleiden om voor Floris Nightingale te spelen.
Robin pikt zijn vriendinnen altijd op in de ‘Koperen Pan', hun stamkroeg. Dat vindt hij het gemakkelijkst.
Bijna elk weekend en soms ook doordeweeks zijn ze in de Pan te vinden. Robin bestelt meestal de drankjes en Steve betaalt altijd, want hij zit ruim in het geld. Zijn Amerikaanse vader betaalt enorm veel alimentatie.
‘Nou, gaan we nou wel of niet?' vraagt Robin ongeduldig.
Steve wil al ja zeggen op Robins vraag, maar bedenkt dan dat hij thuis afspraken heeft gemaakt.
‘Ik geloof dat mijn moeder met me uit eten wil gaan, tenminste, dat wilde ze vanmorgen nog. Ze is weer eens alleen en dan moet ik mee. Ik kan dus pas na elven.'
‘Prima toch,' zegt Robin. ‘Om elf uur in de Pan dan.'

Joyce, die achter Robin en Steve rijdt, heeft de woorden van Robin opgevangen en vraagt aan Arnoud: ‘Zullen we ook naar de Pan gaan? We zijn al in tijden niet uitgeweest. Zuid-Amerikaanse muziek, lekker swingen, joh!'
Arnoud schudt zijn hoofd: ‘Ik heb je toch verteld over dat etentje van vanavond? Wij moeten erbij zijn voor de dochter van die Fransman, anders voelt ze zich buitengesloten of zo, zei m'n moeder.'
 ‘O ja, dat is waar ook.' Joyce zucht. ‘Maar als ze boven de twaalf is, gaat ze maar mooi mee. Ik haat die stoffige besprekingen aan tafel.'

Sylvia, die achteraan rijdt met Miranda, imiteert Joyce zachtjes.
‘Zuid-Amerikaanse muziek, lekker swingen, joh!' Ze praat met een aardappel in haar keel en beweegt dan hijgend haar onderbuik, alsof ze een hond is die tegen iemand oprijdt.
Miranda glimlacht flauwtjes. Ze houdt niet van dit soort grappen, die Sylvia wel vaker maakt. Ze probeert het onderwerp van gesprek te veranderen.
‘Wist je dat er een nieuwe crème is tegen puistjes van Garnier? Kun je kopen bij de Etos of de DA. Gaaf joh. Het werkt hartstikke goed en het is natuurlijk heel natuurlijk.'
‘Natuurlijk,' zegt Sylvia en ze moeten allebei lachen.
‘Hé Steve,' roept Sylvia naar voren. ‘Miranda vertelt net iets waar jij héél véél aan zult hebben. Er is een…'
Miranda houdt haar hand voor Sylvia's mond en sist: ‘Doe niet zo belachelijk, dat kun je niet máken. Steve is heel gevoelig…'
‘Riep d'r iemand?' vraagt Steve naar achteren.
‘Nee, hoor,' roept Miranda snel terug. ‘We zijn een beetje aan het keten.'

Inmiddels is het groepje op Liberty Love aangekomen. De benen van de paarden worden afgespoten op de spuitplaats en de paarden krijgen een deken op en worden naar hun boxen gebracht.
Steve is al klaar met zijn paard en hangt zijn zadel weg in de zadelkamer. Daarna gaat hij voor de box van Peacock staan, waar Sylvia bezig is de bilkoorden van de deken aan te gespen.
‘Ga je vanavond naar de Koperen Pan, Syl?' vraagt Steve.
Steve vindt Sylvia er fraai uitzien met haar zwart opgemaakte ogen, felrode lippen en de blonde krullen die alle kanten opdeinen. Ze ziet er vandaag uit als een filmster uit de jaren twintig, maar morgen kan ze er weer heel anders uitzien.
Steve is ook een beetje bang voor Sylvia. In een paar tellen kan ze namelijk totaal van persoonlijkheid veranderen.
Sylvia kijkt onverschillig van achter haar paard op en zegt: ‘De Koperen Pan vanavond? Hmm. Maybe yes, maybe no. Kun je dit hoofdstel even weghangen?'
Teleurgesteld pakt Steve het hoofdstel aan en brengt het als een gehoorzame jongen naar de zadelkamer. Als Sylvia de filmster uithangt, is ze meestal erg onaardig. Zou ze ongesteld zijn?

Op weg naar de zadelkamer passeert Steve Igor, die met een kruiwagen vol hooi aankomt. De staljongen loopt de box van Peacock in en hangt een hooinet op. Peacock begint er direct gulzig aan te trekken en de plukken hooi vliegen alle kanten op.
‘Kom eens hier,' zegt Sylvia tegen Igor. Ze gaat achter hem staan. Met haar ene hand pakt ze een plukje hooi van zijn arm weg. Met haar andere hand streelt ze de binnenkant van zijn dijbeen.
Igor draait zich opgewonden om.
Sylvia glimlacht naar hem en beweegt haar wijs-vinger heen en weer.
 ‘Geen stoute dingen doen,' zegt ze zachtjes. ‘Anders raak je je baantje kwijt. Je wéét hoe mevrouw Steenders denkt over relaties tussen klanten en pérsoneel!'
‘Rotmeid,' zegt Igor en hij loopt de stal uit.

Vanderlinde, pensionklant en eigenaar van Happy, het paard waar Miranda op rijdt, is intussen met grote passen de stal binnen komen lopen.
‘Ik moet jullie jongelui allemaal hebben,' zegt hij luid. ‘Kunnen jullie zo even op het terras komen? Ik heb  een fantastisch voorstel voor jullie!'
Meteen is hij weer weg.
Voorstel, wat voor voorstel? denkt Miranda. Vanderlinde wil toch niet een ander op Happy laten rijden? Heb ik iets verkeerds gedaan? Willen zijn dochters weer gaan rijden en ben ik niet meer nodig? Of wordt Happy verkocht? Waarom keek Vanderlinde me net niet aan? Maar hij had het over een fantastisch voorstel. Dat kan toch niets met Happy en mij te maken hebben?
Snel sluit Miranda de boxdeur. Zonder het bit af te spoelen hangt ze het hoofdstel in de zadelkamer. Het zadel gooit ze over de bok en ze rent meteen door, want ze wil als eerste op het terras zijn.

Een fantastisch voorstel van Vanderlinde! Heb jij enig idee?

Lees verder: Afl 2. Cross-7