'Jij moet Dollar in ieder geval doen,' zegt Steve. 'Als Arnoud mij bij zijn paard ziet, ben ik de lul. En als je toch zijn paard doet, dan kun je ook beter dat van Joyce doen. 'Nee, laten we Amor maar overslaan,' zegt Robin. ‘Stel dat die ouwe knol een beroerte krijgt of zo?' ‘Oké. En als jij dan nog Peacock neemt, dan doe ik de andere drie wel.' Dat komt slecht uit, bedenkt Robin. Steve heeft dan Miranda's paard en dat beest moet juist winnen, zodat hij zeker is van de tweede plaats. Steve rijdt nooit de hele route uit op zijn getikte knol. Nee, dit kan echt niet. ‘Ik doe Miranda's paard,' zegt Robin. 'Jij hebt nooit contact met haar, dan staat het wel heel raar als je in haar box ontdekt wordt. Doe jij alleen maar die van Anne en Igor. Zij staan dicht bij Zorba, dus dat valt het minste op. Ik ga de laatste tijd nog wel eens met Miranda om, dus is het ook niet gek dat ik haar paard bewonder. Maar hoe en wanneer precies geven we de valium?'
'We doen het gewoon zoals we het bij Zorba en Bumper hebben gedaan,' zegt Steve. 'Eerst oplossen in suikerwater en dan in een stukje appel.'
‘Hmm,' zegt Robin. 'Ik zou het liever door het voer doen, maar ze worden natuurlijk vroeg gevoerd op de wedstrijddag. We moeten er wel voor de anderen zijn, anders valt het teveel op.'
Steve knikt en loopt naar het koelkastje naast het tv-meubel. ‘Pilsje?'
‘Yep.' Robin klikt met de afstandsbediening de dvd-recorder aan.

Precies vierentwintig uur later ligt ook Joyce naar een film van Johnny Depp te kijken. Op bed, haar bed. Eenpersoons, negentig centimeter breed met uitkijk op blauwgebloemde gordijnen, blauwe vloerbedekking en een bijpassende sprei. Joyce voelt zich mat, moe en kleurloos. Waarschijnlijk is zij de enige van alle deelnemers aan Cross-7, die de afgelopen week praktisch geen seconde heeft nagedacht over de wedstrijd. Ze is alleen maar bezig met haar relatie met Arnoud. Vragen, vragen, vragen.
Is hij nu echt altijd zo geweest, zoals Sylvia zei, of heeft zijzelf misschien schuld aan zijn veranderde houding? Heeft ze wel echt achter hem gestaan, zoals hij verwachtte? En de belangrijkste vraag: is het nu aan of uit?
Joyce zet de volumeknop van haar tv op nul en draait voor de derde keer vandaag Amouds nummer. Eindelijk wordt er opgenomen. Het is zijn moeder en ja, Arnoud is thuis.
'Hoi,' zegt hij kortaf.
'Ook hoi,' zegt Joyce. 'Heb je vanmiddag niet gereden? Ik heb wel twee uur op je staan wachten. Normaal trainen we toch samen op zondagmiddag?'
'Oh,' klinkt de stem van Arnoud onverschillig. 'Er is iets tussen gekomen.'
Joyce is even stil. Ze neemt de hoorn in haar andere hand en roept dan: 'Iets tussen gekomen? Dan had je toch even naar de stal kunnen bellen? Je laat me toch niet maar zo wachten daar. Wat is er dan tussen gekomen?'
Arnoud zegt: 'Gewoon iets, van het restaurant, een
personeelslunch. Daarvoor interesseer jij je toch niet?'
Er knapt iets in Joyce. Ze heeft schoon genoeg van Arnoud en zijn wisselende humeuren. 'Oh,' zegt ze. 'Een personeelslunch, en dat interesseert mij natuurlijk niet. Je hebt gelijk, je restaurantje interesseert me niet en jij eigenlijk ook niet meer. Je zoekt het verder maar uit, lul. Van nu af aan beschouw ik jou niet anders dan als een vage kennis. Het is uit, hoor je? Het is uit!'
'Bel je me daar helemaal voor op?' Arnouds stem klinkt koel. 'Had even een briefje geschreven en het op het prikbord op stal geprikt. Dan weet iedereen het tenminste. Je schreeuwt zo hard dat mijn buren het nu ook weten.'
Woest smijt Joyce de hoorn op de haak. Sylvia heeft gelijk, ze is verblind geweest. Ze wrijft de opkomende tranen uit haar ogen. Niet huilen, dat is die jongen helemaal niet waard!

Is het echt uit tussen Arnoud en Joyce?