Het is woensdag, drie dagen voor de cross. Joyce galoppeert rustig over het brede pad naar de stal. Ontspannen wiegt ze mee met de soepele bewegingen van Amor. De ruin beweegt zijn oren voortdurend van voren naar achter. Hij wil alles horen uit de omgeving. De vogels, de insecten, de vliegtuigen. Maar hij wil ook geen woord missen van wat Joyce zegt. Joyce heeft lang over Arnoud en zichzelf nagedacht. Dat het tussen hen is misgegaan komt door de wedstrijd, is haar conclusie. Eigenlijk is de hele groep uit elkaar gevallen door die stomme wedstrijd.
Ruim een maand geleden maakten ze samen nog gezellige buitenritten, maar nu gunt niemand de ander het licht in de ogen. In de wedstrijdwereld draait alles om geld, denkt Joyce. Bah, wat triest. Ze stuurt Amor een zijweg in en ineens houdt het paard geschrokken halt.  Joyce kan zich nog net aan het zadel vastklampen, anders was ze met een boog over hem heen gevallen. Uit de struiken komt Steve aangestrompeld.
‘Sorry hoor,' zegt hij. ‘Ik geloof dat Amor van me schrok, maar ik ben weer eens door Zorba gelanceerd. Dat gebeurt nu bijna elke keer als we buiten rijden.'
Joyce moet lachen als Steve zo onopvallend mogelijk over zijn pijnlijke achterste wrijft.
‘Ik kan je niet aanbieden bij me achterop te klimmen, dat vindt Amor nooit goed,' zegt ze. 'Maar ik kan wel gezellig met je meelopen.' Ze springt op de grond en wandelt naast Steve verder.
‘Gaat het wel?' vraagt ze. 'Wil jij misschien op Amor?'
‘Aardig van je, maar nee, bedankt,' zegt Steve. 'Ik hoef even niet op een paard te zitten. Ik denk dat ik de wedstrijd afzeg. Er staat gewoon te veel op het spel en ik ben hartstikke gestresst als ik train! Dat voelt Zorba aan en daarom doet ze nog gekker dan normaal.'
‘Goh,' zegt Joyce. 'Ik zat ook net te bedenken dat die wedstrijd eigenlijk helemaal niet leuk is. Mijn relatie is erdoor stukgegaan, iedereen loopt op de anderen te katten of over de anderen te kletsen. Bah, er is niets overgebleven van ons leuke groepje.'
‘Ik snap er geen bal van,' zegt Steve. 'We hebben altijd wedstrijdjes gereden en het heeft nooit uitgemaakt wie won. Waarom kan dat nu niet op dezelfde manier?'
Opgewonden pakt Joyce zijn hand vast. ‘Waarom proberen wij niet ook van de cross gewoon een leuke wedstrijd te maken? Dan krijgen we misschien de oude sfeer weer terug.'
‘Good idea!' Maar dan bedenkt Steve ineens dat hij met Robin heeft afgesproken dat ze de paarden valium zullen geven. Wat een afschuwelijk idee eigenlijk!
‘Is er wat?' vraagt Joyce, die Steves gezicht ziet betrekken.
‘Nee hoor,' zegt hij snel. 'Ik dacht aan Zorba, of hij wel zonder ongelukken is thuisgekomen.'
‘Vast wel,' zegt Joyce.

's Avonds belt Steve Robin op.
‘Eh, ik heb nog eens nagedacht,' zegt hij, 'maar ik denk toch dat we dat valiumplan maar moeten skippen. Eh, winnen is niet zo belangrijk. Het is gewoon cool om mee te doen. Voor de gezelligheid of zo, toch?'
‘Je leest zeker voor uit de handleiding van de Olympische spelen. Meedoen is belangrijker dan winnen. Doe niet zo triest man, je bent toch geen watje? A deal is a deal, hoor. Ik heb niet voor niets al die tabletten van m'n moeder achterovergedrukt! En eh, als jij niet meedoet, dan doe ik het wel alleen!'
Steve schrikt van de boosheid in Robins stem. ‘Oké, oké,' zegt hij dan maar snel. 'Ik doe mee, sorry, ik werd een beetje bang, stom natuurlijk.'
Robin laat zich graag geruststellen. ‘Trainen morgen?' stelt hij voor.
‘Ik ga liever alleen,' zegt Steve. ‘Zorba krijgt de zenuwen als Bumper met zijn grote platvoeten naast hem rijdt. See you, hè?' en hij breekt af. Shit, denkt Steve, wat nu? Dat valiumgedoe moet in ieder geval niet doorgaan. Robin zou de paarden van Arnoud en Miranda doen. Nou, Dollar kan hem niet schelen, daar bemoeit hij zich niet mee. Maar Miranda's nieuwe aanwinst zou hij natuurlijk in een andere stal kunnen zetten als Robin komt. En hijzelf doet niets met de paarden van Igor en Anne. Het zal een eerlijke wedstrijd worden, zoals hij met Joyce heeft afgesproken.
Steve zakt achterover op zijn bed en doet zijn ogen dicht. Voor zich ziet hij het gezicht van Joyce. Mooi, die bruine ogen en dat lange, steile, donkere haar. Een beetje Oosters. Slanke polsen, kleine, sierlijke handen. Ook kleine borstjes? Steve heeft nooit eerder op die manier naar Joyce gekeken, maar dat komt natuurlijk omdat ze verkering met Arnoud had.

Gaat het wat worden tussen Joyce en Steve?