Op zijn tenen sluipt Robin de stal door. Het is zeven uur in de ochtend. De wedstrijd begint om tien uur, dus de anderen zullen er ook wel vroeg zijn. In een plastic tasje heeft hij drie porties appel met valiumsuikerwater voor de paarden van Anne, Sylvia en Arnoud. Er is al gevoerd, want Bumper likt net de laatste kruimels biks uit zijn voerbak. Robin loopt door naar de zadelkamer en verbergt het tasje in zijn kast. Dan hoort hij een deur opengaan. Steve, denkt hij met een gevoel van opluchting. Nu kan zijn vriend op de uitkijk staan, terwijl hij de appels geeft. ‘Ik ben hier,' roept hij zacht, 'in de zadelkamer.' Hij doet zijn kast dicht en kijkt de gang in. Daar komt inderdaad Steve aan, maar Joyce loopt achter hem en zij zegt: 'Hoi Robin, ben je al wakker? Dat had ik niet van je verwacht!' Shit, denkt Robin, nu wordt het een stuk moeilijker. Waarom is die Joyce zo bespottelijk vroeg? Ieder begint met de voorbereidingen voor de wedstrijd. Paarden borstelen, hoeven uitkrabben, manen invlechten. Robin loert steeds naar Joyce. Waarom gaat ze niet even naar de wc of zo, dan kan hij de appels geven. Het is nu al bijna acht uur. Zo meteen zijn de anderen er en dan is zijn kans verkeken. Als Robin klaar is met Bumper, gaat hij naar de box van Dollar. Binnen een seconde is Joyce er ook.
‘Ik ga hem borstelen,' zegt ze. ‘Is het weer aan tussen jullie dan?' vraagt Robin verbaasd. Joyce haalt haar schouders op en gaat Dollars stal in. Miranda komt er ook aan. Ze wordt gevolgd door
Vanderlinde en direct achter hen aan lopen Sylvia en Anne. Shitter, denkt Robin, nu kan ik het echt wel vergeten. Hij kijkt veelbetekenend naar Steve, die even knipoogt. Wat bedoelt hij daar nou mee? Er valt niets te knipogen, hun plan kan niet meer worden uitgevoerd!

‘Zorg ervoor dat jullie om half tien op jullie paarden zitten,' zegt Vanderlinde. 'De fotografen kunnen dan alvast wat plaatjes schieten en de verslaggever van de krant wil even een babbeltje met jullie maken. Er komt een hele pagina over vandaag, dat is nog eens mooie, gratis reclame. De shirts met jullie rugnummers heb ik in de zadelkamer gelegd en uiteraard de cross-broeken erbij. We hebben zeven kleuren, dus dat komt erg goed uit, al vind ik het jammer van Igor. Nou, ik moet naar de Heidehoeve om daar de zaak te regelen. Heeft iemand nog vragen?' Geen vragen. Vanderlinde heeft het scenario voor deze dag al diverse keren besproken, individueel en met de hele groep. Daarna heeft hij het nog een keer op papier gezet en opgehangen op het prikbord. De dag is van minuut tot minuut gepland.

Vanderlinde verdwijnt met nerveuze passen. De zon schijnt uitbundig. Er is een warme, zonnige dag voorspeld en dat is prima voor de foto's. Om half tien komen de ruiters naar buiten om op te stijgen. De paarden glanzen alsof ze in de lak zijn gezet. Hun manen zijn netjes ingevlochten, de zadels en hoofdstellen zijn gepoetst. De ruiters zien er ook netjes uit, met hun witte poloshirts, zwarte laarzen en crossbroeken in zeven verschillende kleuren. Natuurlijk lag er voor Miranda een rode broek, al had zijzelf liever de zwarte van Joyce gehad.
‘Willen jullie aan de start verschijnen?' vraagt een man, die zich net heeft voorgesteld als meneer Heibloem, hoofd marketing van Vanderlindes bedrijf. Ze moeten zich opstellen in volgorde van hun nummer. Robin is nummer 1 en moet helemaal links op het pad gaan staan. Naast hem Anne en dan Arnoud. Nummer 4 is Miranda, die start vanaf het midden.
‘Joyce, jij moet naast Miranda gaan staan.'
'Ik start achter de anderen,' zegt Joyce. 'Ik wil niet dat mijn paard geblesseerd raakt.' ‘Nee, je moet in de rij, hoor, want daar maken we nu juist een foto van.' Joyce gaat naast Miranda staan en Steve en Sylvia stellen zich ook op. De fotografen nemen foto's vanuit allerlei posities voor, achter en naast hen. Miranda's paard wordt zenuwachtig van hen en begint op de plaats te dribbelen. ‘Shit joh, jullie hoeven toch niet te flitsen? Er is licht genoeg,' zegt Robin. Maar flitsen blijkt juist hoogst noodzakelijk te zijn. Als de fotografen weglopen, laat Joyce Amor achteruit stappen. ‘We gaan starten, hoor,' zegt meneer Heibloem tegen haar. ‘Ik start vanaf hier,' zegt Joyce beslist. Ook Steve laat Zorba achterwaarts gaan.

Monica Steenders komt naar voren met het startpistool. Arnoud kijkt naar Anne naast hem en steekt zijn duim omhoog om haar geluk te wensen. Dan kijkt hij even om naar Joyce, maar als zij ook naar hem kijkt, draait hij zijn hoofd weer snel terug. Robin kijkt naar Miranda en knikt. Miranda knikt terug en klemt dan haar lippen op elkaar. Ze wil zo als eerste weg zijn, zodat ze geen last heeft van de andere paarden. Stel dat er een botsing komt, dan zijn haar kansen meteen verkeken. Sylvia heeft een grimmige trek om haar mond. Ze barst van de wraakgevoelens. Klootzak Arnoud en pestwijf Anne. Ze zal ze dwarszitten waar ze maar kan. Monica Steenders ziet de vrolijk gekleurde broeken en de gespannen gezichten voor zich en mist Igor verschrikkelijk. Ze probeert rechtop te gaan staan, maar dat is moeilijk in het zand. Ze lijkt juist steeds dieper weg te zakken. Het is toch geen drijfzand? Ze steekt het pistool in de lucht en lost het startschot.

Wil je weten hoe 'De prijs van de cross' afloopt? Stuur dan een mailtje naar Stasia ( hippago@planet.nl ) en je krijgt de afloop toegestuurd.